Vrouw is een woud
In deze serie trek ik een parallel tussen de intimiteit van een vrouw en het verborgen heiligdom van de natuur.
Het is een wereld van fragmenten: een mond, de fonkeling van een blik, ogen die zich openen of sluiten naar de wereld.
Hier dringt het lichaam zich niet op; het lijkt te vervagen als een fragiele verschijning,
een herinnering die de mist weldra meevoert.
Het is een zintuiglijke verkenning geboren uit de stilte van de lockdown. In deze periode van onzekerheid, waarin het gebrek aan aanraking en menselijk contact pijnlijk voelbaar was, werd schilderen mijn verbinding met de wereld.
Achter deze gesluierde blikken en dichte begroeiing blijft een vraag over: wat verbergt deze innerlijke natuur voor ons?
En wat biedt ze ons in haar stilte om onze angsten te verzachten?
Anne-Sophie Fontenelle 2019-2020