Anne-Sophie Fontenelle is een Belgische kunstenares, geboren in 1977.
Ze woont en werkt in Luik, België. De olieverfschilderijen van Anne-Sophie Fontenelle hebben een gemeenschappelijke draad: of het nu portretten of landschappen zijn, hun uitgangspunt is innerlijk. Ze ontstaan vanuit een innerlijk moment, een diepe emotie. Vanuit haar innerlijke zelf, haar innerlijke 'ik', verbeeldt de kunstenares zich landschappen en portretten. Deze landschappen zijn niet zomaar visuele vertalingen van geleefde ervaringen. Ze lijken eerder de uitdrukking van herinneringen, geïntegreerd in een formeel verhaal. Dit verhaal van de kunstenares wordt zichtbaar en tastbaar in het creatieve proces van de afbeeldingen van landschappen, interieurs, objecten en portretten. De kunstenares probeert in haar olieverfschilderijen sferen uit het verleden op te roepen en uit te drukken met behulp van traditionele materialen zoals dragers en (soms) lijsten, en schildertechnieken (sfumato, open en onafgewerkte oppervlakken, achtergronden, washes en subtiele kleuren in landschappen, achtergronden en levendige kleuren in portretten, enz.).
De kunstenares past een impressionistische benadering toe op haar techniek en voegt daar een geleefde dimensie aan toe. Ze lijkt in haar visuele expressies op zoek te zijn naar een ondefinieerbare betekenis. Alsof ze nieuwe persoonlijke perspectieven biedt op gedachten uit het verleden, voltooit ze deze ervaringen – werkend vanuit haar herinneringen. Fontenelle's werk is diep intiem, gevoelig en resonerend. De schilderijen zijn reflecties die uitnodigen tot contemplatie, zelfs tot introspectie. Ze bieden eindeloze mogelijkheden voor interpretatie. De schilderijen stralen openheid uit en lijken zich tegelijkertijd in zichzelf te sluiten, alsof alles al gezegd is. Dan wordt een diepere verkenning noodzakelijk en ontdekken we uiteindelijk dat het onderwerp van de landschappen (evenals dat van de portretten) hetzelfde is: we beschouwen het innerlijke zelf van de kunstenares. Door verschillende contexten heen observeren we de beelden van de kunstenares om de innerlijke perspectieven te vatten die in elk werk zijn vastgelegd. De kunstenares is geïnteresseerd in de fragiliteit en kwetsbaarheid van de fysieke wereld om ons heen: haar streven bestaat erin het vluchtige moment van een herinnering vast te leggen en te bewaren voordat deze verdwijnt. Fontenelle schildert dit precieze moment, zich bewust van de dreigende verdwijning ervan op het moment dat het transformeert in visuele poëzie. Het werk presenteert zich vervolgens als een contemplatieve uitnodiging om het perspectief in zijn geheel te onthullen en verborgen harmonieën bloot te leggen. Vanaf dit punt verkrijgen de schilderijen een tijdloze en ruimtelijke uitstraling en authenticiteit: ze onthullen het talent van de kunstenaar.
Bart Roefmans, Aporia Gallery, Brussel, 24 december 2017
Een ontmoeting met Anne-Sophie Fontenelle is een beetje alsof je plotseling blind wordt. Neem de tijd om haar te leren kennen, om naar haar te luisteren, en al snel wijst ze je op een hemel, een landschap dat haar met verwondering vervult, en je weet niet hoe je moet reageren. Je knikt misschien even om niet voor gek te staan, maar diep van binnen zie je niets. De hemel die haar ontroert is voor jou eentonig, het landschap dat haar boeit lijkt leeg en doelloos. Je kunt niet anders dan denken: deze vrouw ziet dingen die anderen niet zien.
Je zou het kunnen toeschrijven aan details, nuances, gevoeligheid. Maar dat is niet genoeg. Het verklaart niet alles. Want deze blik, die betekenis vindt waar iedereen al wegkijkt, richt zich ook op de rijkdom van de innerlijke wereld. Deze blik beschouwt, maar stelt ook vragen. Hij probeert te begrijpen, over te brengen, of liever gezegd, te reconstrueren.
Want natuurlijk is Anne-Sophie een schilder. Een schilder. Van top tot teen, tot in haar vingertoppen. Ze is één vanaf het moment dat
ze haar ogen opent, en de bewegingen van haar penseel zijn uiteindelijk de bekroning van haar visie. Dan ontdekt u haar werk. Anne-Sophie is haar eigen onderwerp, maar staat mijlenver van Narcissus af. Ze representeert zichzelf, maar fragmenteert zichzelf, ontleedt zichzelf, punt voor punt, element voor element. Ze onderzoekt zichzelf, en elk schilderij wordt een stap in een ontdekking waarvan de verschijning slechts een voorwendsel is. Want opnieuw stelt de blik vragen. Identiteit, aanwezigheid, integriteit, vrouwelijkheid. Alles wordt blootgelegd en tegelijkertijd gevierd.
En bovenal is er die extra gewaarwording, die je in haar greep krijgt zonder dat je begrijpt waarom. Je weet niet per se hoe je het moet benoemen; je zoekt ernaar in technische details, in de keuze van textuur of kleur, maar er is veel meer. Een stem, een gewaarwording van beweging, van leven, van het bestaan zelf, aanwezig op elk moment.
Een vibratie. Dat is het. Wat ze schildert, zoekt en beschrijft, is omgeven door vibraties.
En als je erover nadenkt, misschien is dat precies wat je in het begin aan de hemel miste...
Benoit Geers - auteur - juni 2017
© 2017 Anne-Sophie Fontenelle Wix.com